"نمی دانم که چرا این همه به تایید آیینه محتاجم ولی می دانم در این باره من تنها نیستم. کمتر زنی را دیده ام که در کیف خود آینه نداشته باشد تا اگر خلوتی یافت حتی در کوتاه زمانی به خود بنگرد و اگر آیینه نبود به هر سطح بازتاب کننده ای اعتماد و بسنده کند.
در این مجموعه، صبح هنگام، قبل از اینکه دختران هم سن و سالم خود را در آیینه دیده باشند، آنها را در مقابل آیینه ی اتاقک تاریکم می نشاندم، تا آنها برای همیشه خود را قبل از دیدن در آیینه اتاقشان، دیده باشند.
آنها دیده شدند، آنها دیده می شوند تا ابد، در لحظه ای که هیچ میلی به دیده شدن نداشته و ندارند.
بهانه های بسیار می آورند، دوستی پف کردگی صورتش را بهانه می کرد، دوستی دیگر به هم ریختگی موهایش و ریخته شدن آرایش صورتش، از مهمانی شب قبل را، بعضی دیگر خلق تنگی هنگام صبح را.
" بسیاری از آدم ها وقتی می خواهند عکسشان را بگیرند، مضطرب می شوند : آنها مثل افراد قبایل بدوی از این نمی ترسند که به این طریق آسیبی بدانان برسد، ترسشان از این است که دوربین تاییدشان نکند، آدم ها تصویری آرمانی می خواهند : عکسی از خودشان که خیلی در آن خوب بنمایند."1
آنها می خواستند ژست بگیرند ولی در هشیاری کامل نبودند، حالتی میان خواب و بیداری تا به خود بجنبند من آنها را بیدار کرده، عکسم را گرفته و رفته بودم. جالب است که آنها هیچ میلی به دیدن نتیجه کار نداشتند."

محبوبه کرملی

۱. سوزان سونتاک – درباره عکاسی، مجله عکس، تیرماه 1385- ت : فرزانه طاهری